عشق با من وصلتی دارد عجیب

میکشد من را به سوی خود غریب

گرچه دنیا با من و حالم نساخت

من همینم با همین حس نجیب

نپرس از دوستان پس عاشقی کو

هزاران دوست از یک عاشقی جو

اگر چه دوستان هرسو کناراند

تو آن سویی رَوی که عشق آن سو

ما به چشم شب به دنبال نگاه روشن عشقیم و بس

جز همین شب زنده داری، قسمت ما از وصال یار چیست؟

خلوتی داریم و دور از هر حیاهو در سحر

شب نشینیم و فقط شب رازدار عشق ماست